دیشب که روز 14 بهمن باشه تولد همسرم بود . نمیدونم چرا بر خلاف همیشه خوش گذشت . میگم بر خلاف همیشه چون هر سال خوش نمیگذشت و باور کنید خودم هم نمیدونم چرا . هر سال سعی میکردیم کسی کنارمون باشه چه میدونم مامان من ... مامان همسر... دوستان .... خلاصه هر سال حالی به من نمیداد. امسال خوب بود .

به خودم سختی دادم و رفتم تو این سرما براش از یه شیرینی فروشی خوب کیک خریدم برخلاف همیشه کیک مربع خریدم که خوشگل بود ( هه هه چون توی لایه های کیک موز و گردو بود) براش شمع خریدم نه از این شمع های زشت که عدد رو نشون میده . خیلی از اون شمع ها بدم می یا د. شمع های ریز ریز خریدم و گذاشتم روش خیلی خوشگل شده بود ...برای اینکه شاعرانه تر بشه چند تا شمع هم دور و بر روشن کردم . همسرم اومد و آرزو کرد و شمعهای روی کیک رو  فوت کرد و بعد با جدیت تمام بلند شد و بقیه شمع ها رو هم فوت کرد ومثل اینکه خیلی ذوق زده بود نازنین همسرم . قرار شد هر کدوم یه دقیقه راجع به زندگیمون تو یه سال گذشته حرف بزنیم که زدیم . با اینکه همسر چیزی راجع به احساسات و این حرفها نمیگه معمولا ولی این بار خوب حرف زد و بیش از پیش فهمیدم که  دوستم داره و  از زندگی با من راضیه و خوشحاله که من تو زندگیش هستم . قند تو دلم آب شد. گرچه عمرا بهش بگم که وبلاگ دارم ولی همین جا میگم که دوستت دارم مهربانم . دوستت دارم صبورم . دوستت دارم کم حرف خوش اخلاق بی همتای من .

حالا  که دقت میکنم میبینم که دو تا مطلب آخرم راجع به همسر خان بوده ولی خوب چه کنم من که نی نی ندارم که راجع بهش حرف بزنم ... یه نی نی دارم که قدش بالغ بر دو متره ... زیاد نق نمیزنه و فقط عشق فوتباله که خوب بالاخره هرکی یه حسنی داره یه عیبی ( تا باشه از این عیبها ) البته خودم یه روز این عادل فردوسی پور و دارو دسته اش رو از روی زمین محو میکنم .

دیروز ساعت یک ربع به یازده رسیدم شرکت . ایش انقدر تو ماشین نشسته بودم که دنبالچه ام درد میکرد. خلاصه مدیر شرکت بی هیچ حرفی پذیرای کارمند عزیزش شد و قر نزد .

چند روز پیش محض شوخی گفتم که همسر جان فکر کنم که بهتره قبل از برنامه رفتن بچه دار بشیم . در حالی که یه خنده موزیانه به لب داشتم منتظر یه جواب الکی و خنده دار بودم که یکهو آقا فرمودن : به نظر من هم ایده ال ترین حالتش همینه " . منو میگین لبخند روی لبام خشکید . یعنی جدی میگه ؟ خلاصه تا شب که خوابیدم تا صبح خوابهای الکی ولم نکردن . من که موندم چی کار کنم . . . بابا جان من از مامان شدن میترسم . من شرایط روحی شو شاید داشته باشم ولی دریع از یک ذره جرات . واااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااای . نمیدونم چکار کنم . من میخوام همه چیز برای بچه دارشدن فراهم باشه ... امکانات لازم ... نمیخوام تو خونه مستاجری بچه دار بشم ... خیر من بچه مچه نمیخوام .... وای حالم بدشد ... . ( حال شما هم از این همه آه وناله بد شده میدونم !!!! ) .

اینه حالت شبنم خانم وقتی حرف بچه میاد وسط ... تورو خدا اگه تجربه دارید که به من کمک میکنه بگید .

خوب حالم بهتره و مغزم ظاهرا به کار افتاد ... به انسان بزرگی ازم پرسید در زندگیت چه مسئله ای رو میترسی به خدا واگذار کنی به صراحت گفتم : بچه دار شدن " و حالا مبینم که درسته حقیقت داره که من در مورد این مسئله به خدا اطمینان ندارم . یعنی میترسم منو در شرایطی قرار بده که خیلی ازش میترسم . ولی خوب همین الان که این مطلب رو مینویسم احساس میکنم که این مسئله رو هم به خدا سپرده ام ومیگم که

 " خداوندا من به تو اعتماد میکنم و راضی هستم به انچه که تو پدر خردمندم برایم در نظر گرفته ای . خدایا من و تو در روز ازل با هم توافقاتی کردیم و خودت قول دادی که تا ازت نخوام وارد زندگیم نشی حالا میگم که بیا قاطی کردم دوباره . بارها بر خلاف توافقمون عمل کردم که علتش ترس من درجسم خاکی بود . میدونی که وقتی میام تو جسمم چه قدر ترسو میشم خدایا . تو حرفای نگفته همه مارو میخونی بی آنکه لب وا کنیم . حرف منم بخون این بار . من این مسئله رو هم به تو میسپارم . به تو اطمینان میکنم . هروقت که صلاح من و همسرم و اون روح کوچولو باشه وارد زمین خاکیش کن . پیشاپیش از تو سپاسگزارم و برای خودم و خانواده هامون رحمت بیش از پیش استدعا دارم . آمین . "  

پاینده و زنده دل باشید .... تا بعد .