با صدای زنگ موبایل که یه آهنگ ملایمه بیدار میشم . موبایل رو خاموش میکنم . بلند میشم و نیمه خواب و نیمه بیدار میرم سمت دستشویی .... چند ثانیه خودمو تو آینه نگاه میکنم ... چشمای خواب آلود و رنگ و روی زرد که حکایت از این داره که خوب و کافی نخوابیدم . یکهو انگار یادم میاد که باید حاضر شم ... سریع مسواک و .... صورت شستن . میشینم جلوی میز توالت ... کی حوصله داره آرایش کنه ... ولی ماشاالله با این کیفیت زندگی مگه میشه بی آرایش قیافه رو تحمل کرد . مداد میکشم و بعد ریمل و بعد یه رژ لب کم رنگ برای اینکه خیلی اول صبح توجه جنس مذکر از نوع شیشه خرده دار رو جلب نکنم ... دارم کم کم سرعتم رو میبرم بالا ... مانتو روسری شلوار در عرض چند ثانیه . خودمو میرسونم سر خیابون برای اینکه سوار ماشین بشم .... ولی علنا نصف مشاعرم کار نمیکنه و رسما هنوز خواب هستم . سوار ماشین میشم به قصد پایتخت .... تو ماشین صدای رادیو راننده اینقدر بلنده که بلندگوها دارن دوم دوم میکنن .... لوده بازیهای صبح گاهی مجریان رادیو و تبلیغ انواع بانکها و خدمات الوان ایرانسل ..... سعی میکنم بخوابم ولی هربار با صدای جیغ مجری و انواع آهنگهای محلی از خواب میپرم ... دلم میخواد رادیو رو از جا بکنم و بعد از اینکه کوبیدمش تومخ  راننده از پنجره پرتش کنم بیرون ... ولی خوب سعی میکنم آروم باشم ... ترافیک ... بوی خوش دود که از اگزوز ماشینهای سنگین میاد بیرون ... داریم به تهران بزرگ نزدیک میشیم .... تهران تو هاله ای از دود و کثافت .... این هوا رو هر روزتنفس میکنم ... دیگه جزئی از وجودم شده . پیاده میشم گشت ارشاد رو میبینم و تو دلم فحشی حواله میکنم و به راهم ادامه میدم . میرسم شرکت با خجالتی ها آروم و با غیر خجالتی ها گرم سلام و علیک میکنم ... هنوز خوابم ... میشینم پشت میزم ... آبدارچی : خانوم ... چی میل داری ... من : هان ... یه قهوه . بوی خوش قهوه تنها چیز خوشایند از لحظه بیداری. احساس آرامش خوبی بهم دست میده .... کم کم بیدار میشم .... با خودم میگم خوبه که امروز به سوالهای قدم دوازده گانه جواب بدم ... موقعیت مناسبه ولی یه حسی میگه که زیاد پایدار نخواهد بود . کم کم چیزی که منتظرش بودم اتفاق میافته . سر کله عوامل مزاحم پیدا میشن . اولیش یه همکاره که مثل دارکوب به  اعصاب آدم نوک میزنه ... علنا تو حوزه کاری هیچ ربطی به هم نداریم ولی اصرار داره که وراجی کنه .. هر چند ثانیه یه جمله رو تکرارمی کنه ... دارم با خودم فکر میکنم ... آروم باش ... تو باید با چند ماه پیش فرق کرده باشی ... خودتو کنترل کن ... نمیشه ...مردک علنا رو اعصابم ضرب گرفته .... مجبورم واسه اینکه گورشو گم کنه یه تشر بهش بزنم ... دمش رو میگزاره رو کولش و میره ...نگاهی به فکس های رسیده میندازم ....   نوبت دوزاری میرسه دست به سینه میاد کنار میزم ... اول سر تا پای منو نگاه میکنه تا ببینه من چیز جدیدی پوشیدم یا تغییری کردم یانه .... که اگه این طور باشه تا مثل خاله زنکها از چند و چون ماجرا سر در نیاره ول نمیکنه ... دارم به دفتر سوالهای قدم نگاه میکنم .... شاید وقتی دیگر .... . یه قهوه دیگه قدرت تحمل رو بالاتر میبره .... میرم سراغ کارهام مشتری های عزیز که هرکدومشون یه داستانی دارم. یکی مودب و خوش برخورد ... یکی با لهجه غلیظ ترکی اصرار داره با تو انگلیسی حرف بزنه ... یکی هر چند کلمه یه بار قربون صدقه میره تا ببینه که آره یانه .... سعی میکنم با نگاه کردن به منظره ساحل زیبایی که برای دسک تاپ انتخاب کردم زیاد حرفها رو جدی نگیرم .... تا ظهر سرم شلوغه ....  ناهارم رو میخورم .... میرم سراغ سوالها...اولین سوال " خود را فردی مثبت میدانید یا منفی ؟" ... همه جا ساکته ... شروع میکنم به نوشتن.