مدتها بود که میدونستم در تدارک رفتن از ایرانه ولی بارها و بارها سعی کردم که خودم رو با فکر دیگری مشغول کنم ... چون فکر کردن به رفتنش برام غذاب اور بود .

هر جا که سکوت و طبیعت بود و من با خودم خلوت میکردم فکر اینکه دیگه نمیتونم به راحتی ببینمش مثل پنجه ای گلوم رو میچسبید .

بالاخره رفتنش قطعی شد. برای که ببریمش فرودگاه و به قولی ازش خداحافظی کنیم رفتیم خونشون . خونه شلوغ بود و پر از مهمون. خودش در تکاپو و خسته .

نصفه شب توی فرودگاه همه ناراحت و گریون بودن. میدونستم که خودش اینقدر حالش خرابه که حوصله گریه دیگرون رو نداره واسه همین سعی کردم خودم رو کنترل کنم که موفق هم بودم . دوربین رو روشن کردم و فقط لحظه ای  رو که بعد از خداحافظی هول هولکی از گیت گذشت و پشت یه پارتیشن گم شد رو گرفتم . لحظه ای که حتی فرصت نشد بهش بگم که به دوربین نگاه کنه . همین برام کافی بود .

به خونه خودشون برگشتیم . چند نفر بیشتر نبودیم . بی اختیار رفتم توی اتاقش .  اتاقی که توی ۲۵ سال زندگیم هرگز خالی از حضورش نمونده بود  . اتاقی که وسایلش همیشه با سلیقه و مرتب چیده میشد  . چند دقیقهای توی اتاق ایستادم  . رو تختیش  مثل همیشه مرتب شده بود . رفتم سراغ کشوهای دراور . نیمه باز بودن و خالی ....... کشوهای که هیچ وقت این طور خالی نمونده بود . اتاق خالی بود .... خالی از حضور اون و تمام وسایل متعلق به اون .یه دفعه یه خلا سرد دوره م کرد. انگار پرده انکار کنار رفته بود. دلم داشت میترکید. نشستم کف اتاق و های های گریه کردم ... گریه کردم .... گریه کردم .

تا حالا هیج وقت اینقدر دوریش رو احساس نکرده بودم . حتی زمانی که بنا به دلایلی به دیدنش نمیرفتم . نمیرفتم ولی میدونستم که هست  و داره هوای این شهر رو تنفس میکنه و خودم هم نمیدونستم که در واقع همین مایه دلخوشی من بود . اون همون هوایی رو نفس میکشید که من .

وقتی کمی خالی شدم . پتو و بالشی آوردم و همونجا پائین تختش دراز کشیدم . آخه وقتی میرفتم پیشش و شب میموندم همیشه پائین تختش میخوابیدم . پتو رو کشیدم روی سرم میخواستم تو حال خودم باشم .

در اتاق اروم باز شد عمه بزرگم وارد اتاق شد . فکر کرد که من خوابم . دوش گرفته بود و تن پوش اون تنش بود . اومد یه گوشه تخت نشست . شنیدم که اروم داشت گریه میکرد. مویه ای که حالا به هق هق بلندی تبدیل شده بود . من هم زیر پتو همراهش گریه کردم و همصدا باهم برای برای دردی مشترک اشک ریختیم .

هرگز عمه بزرگم رو در حال گریه با صدای بلند ندیده بودم و تا الان هم ندیدم .

تا مدتها بعد وقتی سر روی بالش میگذاشتم گریه م میگرفت و با خودم میگفتم که هر چی رشته های پیوند محکم تر و عمیق تر باشن کندنشون درد بیشتری داره پس گریه میکردم تا درد کمتری احساس کنم .

الغرض .....امشب نمیدونم چرا یک دفعه یاد اون لحظه ها افتادم و دوباره همون بغض اومد سراغم .دیدم شوهرم ممکنه از صدای هق هق دلتنگی که نمیدونم چرا دریچه قلبم رو باز کرده و اومده بیرون بیداربشه واسه همین اومدم اینجا بنویسم شاید حس دلتیگیم براش کمتر بشه .

میدونم میشه تلفن زد ... میشه ای میل زد ولی شاید دلم واسه اون لحظه هایی که دیگه تکرار نمیشه پر میزنه ....... نمیدونم.... شاید.

 

  

نوشته شده در چهارشنبه 8 آبان1387ساعت 2:40 قبل از ظهر توسط شبنم | |